Bij Amphitrite is roeien natuurlijk waar het om gaat. Al is het zeker niet het enige en je hoeft het al helemaal niet elke dag te doen. Een biertje of meer drinken tijdens een van de borrelavonden is ook zeker een optie.
In de roeiwereld zijn er enkele vormen van competities bedacht, waarraan je kunt deelnemen: comporoeier, clubroeien en wedstrijdroeien. 

Comporoeien
ls comporoeier ga je de strijd aan met anderen in een C4+. Eenzelfde boot waar ook de introductieperiode in wordt gevaren. Als comporoeier bepaal je zelf hoe vaak per week je wilt trainen. In het veld van de comporoeiers kom je namelijk roeiers tegen met dezelfde insteek wat roeien betreft: bier.
Maar ook bij het comporoeien ben je al op nationaal niveau bezig. Uit alle windstreken van Nederland komen er verenigingen met hun ploegen naar de vele wedstrijden die ieder jaar georganiseerd worden.
Er wordt voor je ploeg een instructeur geregeld, maar heb je zelf een voorkeur dan moet je diegene zelf vragen.

Clubroeien
Mocht je na het eerstejaar comporoeien de smaak te pakken hebben kun je kiezen voor clubroeien. Bij deze vorm wordt de trainingsfrequentie opgeschroefd naar 3 a 4 keer per week. Er zal ook een coach worden toegewezen om aan jullie ambities te voldoen. Er worden leuke wedstrijden uitgezocht waar je je kunnen toont tegen andere verenigingen.
Je gaat roeien in smallere en gladdere boottypes, waar het moeilijker in roeien is maar wel sneller gaat en waar je ook heel snel je roeien verbetert. Om al een beetje aan dit soort boten te wennen moet je zeler meedoen met de skiffcursus in de zomer.

Wedstrijdroeien
Voor de vrouwen en mannen die echt alles uit hun lijf willen halen dat er in zit kunnen gaan wedstrijdroeien. Bij het wedstrijdroeien train je gemiddeld 6 keer in de week met intensieve coaching. Er wordt dan gekeken in welke boot en met welke andere roeiers het beste resultaat behaald kan worden. Want het gaat bij deze vorm van roeien maar om 1 doel: blik! En daar wordt niet een blik bier meebedoeld. Bier laat je netjes staan en houdt het bij hersteldrank.
Voor het wedstrijdroeien worden er speciale wedstrijden georganiseerd, waar je ook de absolute top van het Nederlands roeien tegenkomt. Hier zul je in het begin van je carriere zeker nog niet tegen varen. Er zijn namelijk 4 verschillende niveaus (Beginnelingen, Nieuwelingen, Overgangs en Senioren A) en om een klasse hoger te komen heb je een bepaald aantal overwinningen nodig in een klasse.
Bij deze vorm roei je in de beste en nieuwste boten van Amphitrite om zo een optimale race te kunnen varen.
De impressie hoe het kan zijn om wedstrijdroeien moet je zeker hieronder lezen, als je er aan denkt om te gaan wedstrijdroeien.

Hevig leven, heftig doodgaan.

Stilte. Zoals voor de start van een grote wedstrijd. Het gemurmel van de toeschouwers is verstomd. De zon staat hoog aan de hemel. Je hebt je hand opgestoken naar de kamprechtern, omdat je boot nog niet goed in de baan lag. Maar werkelijk, nu ligt hij goed. Evenwijdig aan de andere boten, midden tussen de boeien. Je hebt je vingers door het water gehaald en wat vocht op je bankje gespat, zodat je zeker weet dat je er straks niet af zult glijden.

Je onderdrukt de neiging om een slok water naar je droge mond te brengen. Je hebt je vingers weer zorgvuldig gedroogd om greep op de riem te houden. Je hebt aan de vleugelmoeren van het voetenboord gedraaid, aan het klampje van de dol. Alles zit vast. De zon brandt. Op je handen en vingers die zich nog eens rond het hout van de riem klemmen. Op je schouders die tot vlak bij je knieeën zijn gebracht. Je draait voorzichtig met je heupen om de boot in balans te houden, de boot draait mee en je voelt achter je nog een paar heupen die bewegen.

Je kijkt naar het startlicht dat nu nog op rood staat. Alle kracht stroomt plotseling uit je weg. In het midden van je slappe lichaam is een gat gekomen waar zonet nog je maag was. Je bent op weg! Je hebt niet geslapen en die ochtend hebben je darmen zich twee, drie keer helemaal geleegd tot het pijn ging doen en nu zijn ze alleen nog maar gevuld met zon en angst. Je zou maar een ding willen: weg van hier. Maar niet recht vooruit, de wedstrijd in. Nee, weg als in: verdwijnen. Desnoods in het gat van je met zon en angstgevulde maag. Zelfs de zon kan dus zijn adem inhouden. Als je hier levend uitkomt, als je de finish haalt, is het de laatste keer geweest, de allerlaatste.

Waar ben je bang voor? Niet voor de tegenstand, niet voor de andere boten. De angst geldt je eigen plan, de opdracht om jezelf voorbij te gaan, om dieper en verder te reiken dan je denkt dat je kunt, om jezelf pijn te doen. Je bent bang om te leven.

Hevig... te leven.