Seizoen 2009-2010

Er zijn nog geen wedstrijdverslagen voor dit seizoen.

Seizoen 2008-2009

Amsterdam Rowing Regatta (door: Bertwin Menninga)
Afgelopen zaterdag en zondag vond op de Amsterdamse bosbaan de Amsterdam Rowing Regatta plaats. Tijdens een zinderende finale vormden Arnauld Beijleveld en Bertwin Menninga van de Haarlemse Studenten Roeivereniging Amphitrite in de twee zonder stuurman de snelste ploeg.

Naast de twee zonder stuurman startten Beijleveld en Menninga ook nog in de vier zonder stuurman, samen met twee roeiers van de Utrechtse Studenten Roeivereniging Triton. Alles bij elkaar mochten de heren zondagmiddag in korte tijd vier keer de twee kilometer van de nationale roeibaan afleggen.

Het resultaat in de vier viel tegen. Daarnaast verliep de voorronde in de twee niet geheel naar wens. Ondanks de moeizaam verroeide voorronde, wisten Beijleveld en Menninga op het nippertje een finaleplaats veilig te stellen. “Doordat we al drie keer vlak achter elkaar hard hadden moeten varen, gaven we ons niet heel erg veel kans”, aldus Menninga. “Na een toch wat teleurstellende en bijzonder zware dag, wilden we de finale vooral voor onszelf goed varen” blikt Beijleveld terug.

Dit resulteerde in een zeer solide race. Tot verrassing van beide roeiers, lagen zij halverwege op een tweede plaats. Net voor een ploeg uit Leiden (twee weken geleden nog eerste) en net achter de ploeg van de Amsterdamse vereniging Nereus. De rest van het veld lag toen al op een vrij grote achterstand. Een tussensprint van Nereus werd gepareerd. Een tussensprint van de Haarlemmers op de 1250 meterlijn bracht ze voorbij de Amsterdammers. Deze voorsprong werd niet meer uit handen gegeven. Sterker nog: met een solide eindsprint werd de voorsprong uit gebouwd naar iets meer dan een bootlengte op de finishlijn!

Met nog drie wedstrijden te gaan, biedt dit resultaat zicht op meer successen. De volgende webstrijd vindt plaats in het weekend van 6 en 7 juni, eveneens in Amsterdam. Naar verwachting blijft de twee dan op het droge en komen Beijleveld en Menninga, samen met de Utrechters, uit in de vier zonder stuurman. Afhankelijk van het resultaat wordt er in het weekend van 20 en 21 juni in Groningen ofwel in de vier ofwel in de twee gestart. Tijdens de laatste wedstrijd van het seizoen, 4 en 5 juli in Amsterdam, zal in ieder geval weer in de twee worden gestart.

Heineken Roeivierkamp (door: Arnauld Beijleveld)
Het was weer een heel mooi weekend aan de Amstel afgelopen weekend. Zoals Koen het al omschreef: 'Veel woeste daden met dit niet-typische H4K weer. 's ochtends zon en 's middags (na ons blok) regen. Veel wind mee, behalve op zondag na de omval'. Waarbij uw verslaggever toch even niet onvermeld kan laten dat het bij de 5k na de hoerenbocht ook behoorlijk tegen was ;-), maar dat terzijde.

Voor Amphitrite kwamen 3 ploegen aan de start.
We beginnen ons verhaal op zaterdagochtend, 11:30. De Heren clubacht ligt klaar voor de 2500m. Helaas was ik er zelf niet bij, maar als we het commentaar van Koen mogen geloven (Tijdens het hele weekend is er een duidelijk stijgende lijn waarneembaar geweest wat betreft roeitechniek en prestatie. Dat belooft wat voor de Head!) ging de 2500m dus nog niet optimaal. Gelukkig mochten ze bij het uitroeien vanaf De Hoop nog een 250m tussendoor doen, wat bij elkaar genomen genoeg opleverde om ook de zondag te mogen starten. Niet geheel verwacht bij de heren als je de verbaasde koppies zag…
Verder hadden we daarna nog de Veteranen, geformeerd rond roei-vedette Steven Oosterling (Die Leythe). De rest van de ploeg: Allard, Bart, Steven, Wouter, Tessa Dijn en Marco (in Het Spaarne / Amphitrite / de Amstel / Asopos de Vliet / die Leythe / Gyas - combinatie). Een echte regenboog-boot dus, met verenigingen uit alle windstreken, maar toch vooral uit Haarlem! En zoals uw verslaggever het begreep vonden ze het maar lastig… een verschil in roeihaal leek de oorzaak, maar daar moest toch nog even met de coach overlegd worden. Hoe het nou zat met die rugzwaai, of toch gewoon keihard op de benen stampen en weer terug naar de inpik? Hoe dan ook, duidelijk was dat deze ploeg erg gebrand was op goed roeien, want na zaterdagmiddag druk gebeld te hebben met de coach herhaalde hetzelfde ritueel zich zondagochtend weer.  Tring,tring… Hoi Mark. Met Steven, nog even over… afijn, vul zelf maar in. En het schijnt zondag beter te zijn gegaan.
Als laatste nog de lichte heren, in een combinatie met Okeanos en Nereus. Om 17:00 mochten zij zich aan de start melden voor de 2500m, waar de zon inmiddels plaats had gemaakt voor een miezerbuitje. Over het algemeen waren de halen verzorgd en zag het er redelijk netjes uit, al waren de halen wel wat kort… Helaas miste het ook aan power, waardoor er genoegen moest worden genomen met de 4^e plek. De 250m verliep eigenlijk nog slechter. Met slechts 3 trainingen in de benen mocht er dan misschien ook niet teveel van verwacht worden, maar op hoog tempo viel het behoorlijk uit elkaar, waarbij de halen ook nog niet afgemaakt werden achterin… Erg teleurstellend, maar genoeg technische aanwijzingen om mee te nemen naar de zondag. De wind was die ochtend gedraaid, waardoor we voor de 750m wind mee hadden. Deze begon dan ook lekker, met krachtige halen en een goed ritme. Na 300m echter zat er een kleine bocht in de baan en vanaf dat punt was het wederom zoeken… Toen ook de eindsprint er niet uitkwam moest er voor die middag toch echt nog het een en ander gebeuren, mentaal vooral, om er niet voor te zorgen dat het weekend eigenlijk voor niks was geweest. En daar lig je dan… voor de 5km. De laatste afstand van het weekend. En om toch nog een goed gevoel aan dit weekend over te houden moest hier dan toch het een en ander gebeuren. Onze stuur had al te kennen gegeven absoluut niet opzij te willen gaan voor Skoll, dus we moesten maar hard palen. De les die we meenamen van de vorige 3 afstanden was toch vooral dat er erg hard op de benen getrapt moest worden. Het raceplan was daar dan ook op ingesteld, waarbij er na iedere bocht een accent benen van 10 halen gegeven zou worden.  Dat begon dan ook lekker na de hoerenbocht. Windje tegen, en meteen het eerste accent op de benen. Keihard stampen dus, want je wilde niet het gevoel hebben dat het eigenlijk harder had gekund die haal. Uiteindelijk kwam de race er op neer dat elke 200meter een accent gegeven werd, dus ook voor de bocht, in de bocht, na de bocht, op het rechte stuk, de volgende bocht in, enz, enz, enz. En al kwam Skoll dichterbij, voorbij zijn ze niet gegaan. En dat was echt wel de totale verzuring van de benen waard!

Het was weer een heel mooi weekend aan de Amstel afgelopen weekend! De Club-achters mogen zich nu opmaken voor de Head, de wedstrijdheren gaan zich weer in de 2- richten op het 2k-seizoen.

42e Oliebollenloop (door: Nicole de Wit)
Voor mij was het al een tijdje geleden dat ik echt regelmatig hardgelopen heb ( 4 jaar athletiek gedaan), Ik had gehoord dat er "ergens in het begin van het nieuwe jaar" een hardloopwedstrijdje zou zijn in de buurt van Aerdenhout. 
" Kijk maar of je daar aan mee kan doen, dat is wel een leuk wedstrijdje!" aldus Theo Haije.
 
Op 3 januari van het nieuwe jaar 2009 sta ik daar aan het begin van de Start. Er was een 5 km, 10 km en een 20,8 km loop. Het parcours is door de Amsterdamse Waterduinen. Ik ga voor de 10 km. Van te voren al even het parcours bekeken op Google Maps. Zo te zien zijn er aardig wat heuveltjes, wat het een niet erg snel parcours maakt. Gelukkig zijn alle wegen wel verhard. Na de vorige dag even snel gebeld te hebben met mijn oude athletiek-coach, heb ik voor mezelf een streeftijd bepaald van iets onder de 50 min te lopen. " 49,30 min, max 51 min, dat moet je toch nog wel lukken in die duinen" zo zei Martin Verschoor.
 
Ik sta redelijk vooraan bij de start. Tip uit het verleden: je kan beter al vooraan staan, al die mensen inhalen en ontwijken bij de start kost alleen maar extra tijd.
 
In de eerste 3 km zitten heel veel heuveltjes. Auw, ik begin al eerder pijn te voelen dan ik zou willen. Parcours was toch nog een tikkeltje zwaarder dan ik had gedacht. Eindelijk passeer ik het 5 km-punt. De helft gehad, nu pas mag ik op mn klokje kijken. 23 min 12 sec. WAT..??! Das al sneller dan ik had gedacht, en er zaten nog wel zoveel heuveltjes in!! Gelukkig is het tweede gedeelte van het parcours een stuk vlakker, alleen nu komt het aan op doorbijten. Tussen het 6 km- en 7 kmpunt staat een fotografe. Ik had beloofd dat ik in wedstrijdpakje zou lopen, dus ik wijs als bewijs even naar het verenigingswapen op mn linkerborst als ik de flits zie en loop dan snel door.
 
Als ik het 8 km punt passeer, besef ik dat ik er al bijna ben. " Nog 2 km, dat is net als op de Bosbaan" schiet het door me heen. Er staan nu aardig wat mensen langs de kant die aan het aanmoedigen zijn en aan het klappen. "Oke, eindsprint, NU!"
 
er staat een man bij de finish die naar iedere deelnemer zijn/haar eindtijd roept. Ik klik mn eigen stopwatch in, zodat ook die stopt met lopen en kijk op mn klokje: 46 min, 20 sec en 53 honderste.... WAT IS ER GEBEURD?? Ik heb nog nooit zo hard gelopen!! Klopt het wel? Blijkbaar wel, want mn klokje geeft na een tweede keer kijken nog precies dezelfde tijd aan.
 
Na afloop krijgt iedereen nog een Oliebol (uiteraard) een AA'tje, een vaantje als bewijs van deelname en een mooi zweetbandje. Ik was als 3e vrouw over de finish, maar er is geen ere-podium of een prijs voor de winnaar of zoiets. Geen probleem, ik ben allang blij.
 
Het was een erg leuk en ontspannen hardloopwedtrijdje, en voor mij een bewijs dat ik lekker in vorm aan het komen ben voor het komende roei-seizoen. Nu alleen nog de dooi inzetten, dan kan je me weer op de Ringvaart spotten. Want die alternatieve trainingen zijn ter afwisseling best leuk, maar er gaat nix boven met machtige halen in tempo 30+ door het water te gaan!

Hel van het Noorden
Zondag 23 november werd in Groningen de Hel van het Noorden gevaren. Enige afgevaardigde van Amphitrite was onze licht dame Nicole. Begeleid door kersverse senaat XVI en een coach met kleine oogjes roeide Nicole de lange 6 km in tempo 29 tegen de wind in: 29:02.74 . Resultaat: 6e van de 20 lichte dames. Zowel prestatie als resultaat zeer naar tevredenheid van de begeleiding.  

Seizoen 2007-2008

Studenten EK Zagreb, de voorbereiding van Nicole en Britta
Hier is een eerste mailtje van mij om wat meer te vertellen over het studenten EK waar ik dit weekend aan ga deelnemen. Ik start samen met Britta Welaard voor de Universiteit van Leiden. Iederen ploeg op het EK vertegenwoordigt een Europese universiteit, zoals Oxford University of Universitat de Girona (Spanje).

NSRF (door Arnauld Beijleveld, EJZ ‘08)

Ik kan toch wel stellen dat de zaterdag van de NSRF-slotwedstrijden anders liep dan gepland. Waar we ’s ochtends nog vol vertrouwen waren om toch nog in de top 3 van het Ernst&Young-klassement te komen bleek dat na de voorwedstrijd geheel onterecht. Misschien was het ook wel dat we teveel met de finale in ons hoofd zaten dat de voorwedstrijd er zo belabberd uitkwam. Maar echt geroeid werd er niet. De rake klappen die we ons de afgelopen weken toch wel eigen hadden gemaakt waren nergens te bekennen. Of was het toch dat we teveel in viertjes hadden getraind waardoor het ritme in de acht is verloren? Je zou natuurlijk zo honderden redenen kunnen bedenken waarom het niet ging. Maar uiteindelijk gaat het er toch om wie eerder over de streep is, en dat waren wij niet. Dan kan je wel allerlei redenen bedenken, maar op een gegeven moment zul je toch door moeten met waar je mee bezig bent. En dat was in dit geval het verdedigen van de vierde plek.

Zaterdagmiddag mochten we dan 1 tegen 1 met de mannen uit Twente. Ze hadden ons er al een keer afgepiemeld maar dat zou ons geen tweede keer gebeuren. Bovendien stond de vierde plek op het spel. Want als Triton een beetje z’n  best zou doen in de A-finale dan konden ze ons nog voorbij. Het is dan toch een geluk dat Aegir het op z’n heupen kreeg en hard ging roeien (om een tweede plek in de A-finale uiteindelijk) dat Triton minder punten kon pakken. In onze B-finale ging het meer om de eer, want de ‘winnaar’ zou 2 punten krijgen, en de ander 1 punt. Niet echt een groot verschil, maar misschien net genoeg. Bovendien konden we nu wraak nemen voor de keer dat ze ons eraf gepaald hebben in de beginnelingen-acht. Het wedstrijdschema kwam er dus eigenlijk op neer dat we hard zouden starten, met een hard middenstuk en hard finishen. Vrij simpel plan, maar dan komt het ook neer op technische uitvoering. En dat was juist wat die ochtend nergens te vinden was. Gelukkig stond iedereen op scherp en werd de vorm van de afgelopen weken weer redelijk terug gevonden en konden we dus vol goede moed de B-finale in. Om daar uiteindelijk met bootlengtes verschil weer uit te komen. Toch nog 2 punten voor het klassement, en daarmee behoud van de vierde plek. Al met al toch nog best een resultaat om trots op te zijn.

En zondag? Mochten we in 2 viertjes laten zien wat we konden in het Overgangs-veld. En dat loog er voor de heren in de 4+ niet om. Een zeer nette tweede plaats voor Koen, Michael, Erik-Jan en Daan met Bianca als stuur. De 4- met Danny, Mark, Hajo en Arnauld deed het dan toch iets minder. Zij werden laatste in een directe finale. En 'ongestuurd' hield in dit geval ook in dat er gestart werd in baan 3, maar gefinished (toch dichtbij het erevlot) in baan 1. En dan ben je toch blij dat er geen ploegen in de baan naast je varen. Vervolgens heb je nog voordat je gedouched bent al een biertje op (en die hakt erin!) en op naar de vereniging voor het uittrainingsfeest. Genieten!

Hollandia (door Bianca Szymanowski, stuur EJZ '08)

Zaterdag 21 juni werd er door onze EJZ wederom aangetreden in het EYK. Al is in dit klassement de strijd om de eerste plaats al gestreden, de strijd om de plaatsen twee en drie ligt nog volledig open. Triton, Skadi, Vidar en onze eigen EJ8+ strijden om de verdeling van de plaatsen. De voorwedstrijd kwamen we gemakkelijk door, maar duidelijk werd dat het in de finale toch echt technisch veel beter zou moeten gaan. Na ons wedstrijdplan nog wat te hebben geperfectioneerd gingen de mannen vol vertrouwen het water op, met maar één doel. Onze eigen race, zo goed en hard mogelijk varen. En dat ging zeer goed. Met goedgeplaatste klappen werd een technisch zeer goede race gevaren en deden de mannen vriend, vijand en vooral de coaches verbaasd staan. De mannen kwamen dicht bij Skadi, maar konden er net niet overheen. Op 0,2 sec werden we wederom derde, op slechts een halve lengte van Nereus. Maar het gat met deze concurrenten lijkt nu, in tegenstelling van voorgaande wedstrijden zeker overbrugbaar. De strijd om de 2e en 3e plek in het klassement blijft open en dat voorspelt dus nog een mooie strijd op de laatste wedstrijd van het seizoen; de NSRF.

De verwachtingen voor het B8+-veld van zondag waren echter nog hoger gespannen. Op de ARB lieten  onze mannen zich nog verrassen door Gyas en Euros, en was het uiteindelijk Euros die er met het blik vandoor ging. Op de Hollandia moest het toch echt maar onze beurt worden en waren dus al onze pijlen gericht op het behalen van het felbegeerde beginnelingenblik. De voorwedstrijd moesten we tegen Boreas en Proteus/Pelargos. Deze laatste is op papier de zwakste tegenstander van het veld. En omdat de nr 1 en 2 zeker doorgingen naar de finale was een makkelijke tweede plaats onze doelstelling. We wilde op de 1000 mtr al een bootlengte voorliggen op Proteus, die doorgaans hard van start gaan. Echter tegenstand van Proteus was er geenszins. Op de 400 mtr hadden we onze bootlengte op Proteus al te pakken en werd de tweede plek geconsolideerd. Boreas deed hetzelfde, dus het was vast geen leuke race om naar te kijken. Zeker omdat we, technisch gezien, ver onder ons kunnen roeiden. Dat moest dus zeker anders in de finale.

Na de voorwedstrijden trok de wind aan en bij onze terugkeer op de bosbaan voor de finale waren de weersomstandigheden stormachtig te noemen. Al snel hoorden we dat de skiffwedstrijden afgelast werden en niet veel later werden alle wedstrijden voor een uur stilgelegd. De kamprechters konden ons weinig informatie geven, maar waren somber over de vooruitzichten. Een uur lang brachten wij relaxend in de auto door, in de hoop dat we toch nog het water op zouden mogen. En toen kwam het verlossende sms-je van Mark dat we toch mochten starten. Een klein gejuich was het gevolg. Wat de wedstrijdleiding heeft doen leiden tot haar beslissing is onduidelijk, want de omstandigheden waren nog steeds stormachtig. Maar zolang wij maar konden starten vonden we het prima.

Het oproeien tegen de wind in was zeer zwaar en de bosbaan was in een waar golfslagbad veranderd. Bij de voorbespreking hadden wij echter al besloten dat we ons niet gek zouden maken door de helse weersomstandigheden. En met die instelling gingen we ook de wedstrijd in. Door zoveel mogelijk ‘ons eigen ding’ te doen moesten wij onze eigen wedstrijd gaan varen. Bij de start was het weliswaar minder winderig, maar met windvlagen die van links en rechts kwamen waren de nodige stuurkunsten nodig om de boten recht op te lijnen. En toen gingen we van start. De start was goed en lekker gretig en we pakten direct een tweede plaats. Er werd vanaf het begin af aan weer zeer scherp geplaatst en lange halen gemaakt en na onze eerste druksprint schoven we al voorbij Boreas naar de eerste plaats. De mannen zakten geen moment in en met elke druksprint die we deden liepen we verder uit op de nummer twee Boreas. Met een ruime bootlengte gingen we de laatste 500 mtr in en kon het al eigenlijk niet meer mis gaan. Onze mannen lieten zich niet gek maken en bleven ‘hun ding’ doen. Geleerd van de ARB lieten ze Boreas geen centimeter meer dichterbij komen en werd de race zeer overtuigend gewonnen in een tijd van 5:59:49 (tweede seizoenstijd). Het kanonschot voor de nummer 1 werd door velen niet eens gehoord, zo geconcentreerd waren de mannen. Met veel gejuich werd de overwinning gevierd. Door technisch zeer goed te varen, wat erg moeilijk was onder deze weersomstandigheden, was ons doel bereikt.

Eindelijk zijn de mannen hun beginnelingenstatus kwijt en dat werd uitgebreid gevierd op het erevlot. En natuurlijk werd de stuur traditioneel getrakteerd op een frisse duik in het bosbaanwater. In de boot ging het feestje nog zachtjes verder, met stuurvrouw Bianca op slag en Daan letterlijk bovenop de stuurplaats, aangezien hij niet tussen de boorden paste. Tijdens deze vaart naar de uitstapvlotten werd geconcludeerd dat Daan toch echt beter kan roeien dan sturen en rees de vraag hoe hij bij het Spaarne zijn stuurproeven heeft gehaald (‘gekregen’). Al met al een mooi feestje dus, dat woensdag nog eens lichtjes overgedaan gaat worden, want dan zullen de wilde haren van de mannen eraan moeten geloven, en worden de tondeuses uit de kast gehaald. Dus komt allen onze mannen op de borrel feliciteren en vier hun feestje mee.

Head of the River (door Paul de Jong)
Met Bart Chabot op de hardloopschoenen langs de Amstel zou het een mooie dag worden. Alhoewel het regende, miezerde en steeds harder ging waaien. Al is een windje mee nooit verkeerd natuurlijk.

De EJZ8+ werd door mij vanaf de Rozenoordbrug opgepakt en op dat moment lagen ze al een stuk voor op Njord die achter hun was gestart. En de ploegen voor hun kwamen steeds meer in het vizier. Alleen zag het er niet lekker uit, wat de Heeren deden. Er zat niet de swing in die nodig is om een goede 8km neer te leggen. Het zat niet lekker gelijk, te veel gesleur. De instelling die is er wel, er werd zeker hardgewerkt. Maar met hardwerken red je het niet alleen. De techniek en dergelijke lieten het even een beetje afweten.
Door zeer puik bochtenwerk van stuur Bianca S., vooral de Grote bocht of prostituee-curve (Hoerenbocht) was met zeer veel gevoel gestuurd, hebben ze toch de derde tijd gevaren. Deze plek is dan ook zeer aan haar te danken.
Met het fijne stuurwerk kwamen de twee ploegen voor hun, Proteus/Pelargos-combi en Boreas steeds dichterbij. Het zat er echter niet in om deze ploegen daadwerkelijk te passeren. Het rechte stuk voor Oudekerk werd er door de slag nog een redelijk tempo ingegooid waardoor ze wel beetje bij beetje verder kwamen, maar het mocht dus niet baten.
Ondanks de matige (wellicht wat overdreven) uitvoering wisten de Heeren toch weer die 3de plek te bemachtigen. En dat terwijl Aegir toch echt z'n zinnen had gezet om 'ons' te verslaan. Maar het gat was dit keer 2,5s op Aegir (4de), 12s op Vidar (2de) en een goede 39s op Nereus (1ste).

Nicole mocht weer deelnemen in het 'grote' vrouwen-veld. En met 'grote' zeg ik meer te weinig dan te veel. Want met dè vrouwen8 vanaf de start op je hielen is dat niet niks. Helaas was het sprookje snel over. Al voor de Omval was de Skoll-combi (met Nicole) al gepasseerd door de acht-cilinder Ferrari (nlroei). Er werd echter goed doorgepaald en ze bleven goed bij de andere ploegen.
Maar uiteindelijk bleek er te weinig power in te zitten om het 8km vol te houden. Proteus pakte de tweede plek op 12s. Voor de eerste plek was er namelijk echt geen strijd te leveren. De vrouwen8 heeft waarschijnlijk een opdracht meegekregen om zo snel mogelijk de voorliggende boten voor te passeren. Is redelijk gelukt.

Om de dames die menig Amphitrite-boot hebben aangemoedigd wil ik dè meisjes van het Spaarne ook even noemen met hun overwinning in het M17-18 4x+ veld. Na protest, dat wel.

Heineken Vierkamp & Head (door Bianca Szymanowski, stuur EJZ '08)

De afgelopen twee weekenden stonden er voor de wedstrijdsectie twee mooie wedstrijden op het programma. In het weekend van 8 en 9 maart vond de Heineken Vierkamp plaats. Een wedstrijden over maar liefst vier afstanden; 2500 en 250 mtr op zaterdag en 750 en 5000 mtr op zondag.

EJZ begon het weekend goed met een 3e plaats op de 2,5 km en een 2e plaats op de 250 mtr. En omdat er nog zeker ruimte was voor verbetering, waren de verwachtingen voor de zondag hoogst gespannen. De zondag begon en eindigde regenachtig. 's Ochtends stond de 750 meter op het programma. Deze verliep helaas niet zoals gepland, en blijkbaar hadden onze tegenstanders harder op deze afstand getraind dan wij. Dit had een teleurstellende 8e plaats tot gevolg. Maar we stonden toch nog steeds op de 3e plaats in het klassement. Echter de voorsprong van de nummer 1 en 2 (Vidar en Nereus) was dermate groot dat ons op de laatste afstand, de 5 km, nog maar een taak restte; het verdedigen van onze 10 seconden voorsprong op de nummer 4 (Aegir).
De 5 km werd gretig gestart en ook technisch goed gevaren, echter na 3 afstanden waren de benen leeg. Hoewel we dus wel tevreden waren over hoe we hadden gevaren, was het resultaat toch weer enigszsins teleurstellend, 9e. En van onze voorsprong van 10 seconden hadden we na de 5 km nog slechts 0,5 seconde over. Genoeg dus voor 6 punten in het eerstejaarsklassement.

Ook Nicole kwam op de vierkamp. In een combi-ploeg werd gestart in de 1e divisie. Met enig tegenstander Nereus werd om de overwinning gestreden. Beide ploegen wonnen 2 afstanden. De combi twee sprints en Nereus de langere afstanden. De overwinning van de combi-ploeg op de 250 mtr sprint gaf echter de doorslag, dus blik voor Nicole.

De Head of the River Amstel over maar liefst 8 km werd op zondag 16 maart gevaren, weer in regenachtige omstandigheden. Voor mij als stuur is de Head de mooiste en zeker meest uitdagende wedstrijd van het seizoen. En hoewel veel (eerstejaars)stuurtjes moeite hadden met het bochtige parcours en voornamelijk met de zogenoemde 'Hoerenbocht', is het mij toch gelukt om onze acht strak door de bochten te sturen. Het roeien van de heren ging echter wat moeizamer, maar door veel inzet en hard werken werd wederom de 3e plek veilig gesteld, dus weer 6 punten in het eerstejaarsklassement. Wederom achter Nereus en Vidar en voor Aegir.

Met deze wedstrijd zitten de langebaan-wedstrijden er weer op en kunnen we ons gaan richten op de 2-km wedstrijden. En met nog drie weken te gaan hebben we tijd genoeg om ons daar goed op te kunnen voorbereiden, zodat we tijdens de Varsity kunnen gaan knallen.

Ook de combi van Nicole kwam bij de Head aan de start. Hen stond de moeilijke taak voor de boeg om de Holland8 (zo lang mogelijk) voor te blijven. Echter de Dames met Peking-ambitie gingen enorm hard van start en hadden de combi al voor de Berlagebrug te pakken. En ook de andere verenigingsboten waren al voor de Rozenoordbrug ingehaald. De Holland8 was dus duidelijk een maatje te groot. De strijd ging dus om de tweede plaats. Helaas moest de combi ook Proteus voor zich dulden, en moest dus genoegen nemen met een derde plaats, voor Skadi.
Voor Nicole is het langebaan-seizoen echter nog niet helemaal over. Op 30 maart zal zij in haar skiff nog starten op de skiffhead; 7,5 km op de Amstel.

Tot slot wil ik namens de wedstrijdsectie al onze supporters die bij de Head en de Heineken waren bedanken. Al jullie enthousiasme en aanmoedigingen waren geweldig. Hopelijk zijn jullie er allemaal bij de Varsity weer bij.

Van Oord Winterwedstrijden (door Paul de Jong)
Er is mij gevraagd om een klein verslag te schrijven over de wedstrijden van de EJZ9+. Op de vraag: 'Waarom doe je dat niet zelf?', kreeg ik het fijne antwoord dat het waarschijnlijk gevuld zou staan met het woord 'pijn'. Daar kon ik mij enigszins iets bij voorstellen. Dat het pijn heeft gedaan dan.
Wat men namelijk na de eerste kilometer, uit de startblokken met tempo 34 a 35 en teruggezakt naar 31, al te zien kreeg, was vermoeidheid. Desondanks kregen de 8 heeren steeds meer grip op de bootsnelheid en was Gyas, 15 sec voor hen gestart, binnen handbereik. Dit werd aanzienlijk vereenvoudigd doordat de nummer 3 van Gyas een hele mooie snoek maakte en daardoor de boot totaal stil kwam te liggen. Een koud kunstje voor de heren om er op en er over te varen, figuurlijk gesproken dan (dit keer). Echter herpakte Gyas zich toch wel redelijk waardoor deze tegenstander er nog goed naast bleef varen. Dit is uiteraard voor het moraal erg lekker. Het moet echter wel roeiend gebeuren, wil je daar gebruik van maken.Door alleen maar brute kracht te leveren en niet meer na te denken hoe je die kracht het best kan gebruiken,  ga je niet harder. Hierdoor bleef Gyas er dus naast. Dit was een erg mooi gevecht en Proteus werd genaderd door de twee 8-en. Door tempo versnelling en nog wat kracht erbij werd Gyas verder pijn gedaan en kwam de finish in beeld. De ploegen erachter werden netjes goed op afstand gehouden. Het blijft alleen altijd moeilijk inschatten of ze dichterbij zijn gekomen.
Dat ze snelelr waren dan een aantal ploegen was duidelijk. Spanning is er uiteraard altijd op de uitslag. Een kijk op de monitoren gaf aan dat ze waren geëindigd als derde op 0.49 seconde van Vidar (2e) en op 26 en een beetje seconde van Nereus (1ste). Dat Vidar niet ook nog net gepakt kon worden, is jammer. Maar het is duidelijk dat het geen perfecte race was en er dus ruimte is voor nog meer bootsnelheid, door bijvoorbeeld meer te roeien en minder te 'reupen'. Al zullen ze dat bij Vidar ook denken. Nereus wordt gewoon de volgende keer gepakt.
De eerste 6 punten (ooit) voor de Heeren van de HSRV Amphitrite zijn in de pocket in een tijd van 17'17"75. De volle punten bij de H4K, Heeren?

Seizoen 2004-2005 

5 blikken en 5 records op de NSRF
Amphitrite beleefde een zeer succesvol NSRF weekeinde. Zo waren er blikken voor Larissa, Tessa Dijn (2x) en Giedo. De dames van de overw8+ won ook nog de Talenten 8+.
Voor Wouter, de slag van de Tweedejaars Zware vier, was dit waarschijnlijk zijn verschrikkelijkste wedstrijdweekeinde ooit, hij kreeg vrijdag keelontsteking en de vier moest zich terugtrekken uit de 4- nummers. In de SA8+ met Skadi en de SA2+ werd met Allard gestart.
Op de sprint startten de dames met Tessa Dijn in het DN4+ veld, ze werden hier vijfde.
Op zaterdag Roeide Larissa een erg goede wedstrijd in het LDN1x veld, net geen winst maar een goed voorteken voor het Beginnelingen veld van zondag. Tessa Dijn kwam dit weekeinde voor het eerst voor Amphitrite uit, met succes want ze domineerde het M181x veld, hiermee werd tevens het eerste Juniorenblik voor Amphitrite getrokken. Laura en Eline hadden het erg moeilijk in hun voorrondes en wisten allebei de finale niet te halen. Allard, Marco, Machiel en Joep roeiden in een combinatie met Skadi een stevig Amphitrite record in de SA8+ (5:55.13) helaas werden ze hiermee wel 2e..
Op zondag won Larissa overtuigend haar voorwedstrijd en in de finale deed ze dit nog eens dunnetjes over en deklasseerde ze haar tegenstanders, hiermee is Amphitrite weer een nieuwelinge rijker. Eline, Laura, Larissa en Tessa Dijn roeiden ook nog in het N4+ veld, hier werd helaas geen finale gehaald, dit overkwam ook Eline in de B1x en Joep en Machiel in de O2-. Tessa Dijn haalde met een Tromp meisje een ruime overwinning binnen in het M182x veld. Aan het einde van de middag verrasten Marco en Allard vriend en vijand door in het zeer zwaar bezette SA2+ veld 1500m lang aan de leiding te varen, helaas net geen winst op de meet, met 7:40.13 wel 1:04 van het oude Amphitrite record gehaald.. Giedo won in zijn bondscombi nog even de SA4x en mag dus weer een blikje en een record bij zijn naam zetten.
Een leuke verassing was de overwinning van de Onverw8+e dames die het talenten 8+ veld dik wonnen. Dit overigens in 7:19.83, een tijd die goed zou zijn geweest voor een plaats in de middenmoot van het Eerstejaars dames achten veld;) B'vo dames!